ساده بودم ساده ، صاف مثل کف دست

من نمی دانستم ساده بودن سخت است

مثل آئینه ی آب صاف و آسان بودم ـ دل به دستم یکرنگ مثل باران بودم،

که به خاک افتادم ـ دل بریدم رفتم ـ به سفر تن دادم.

خوشحالی در پشت

غمخواری در پیش

به تو روی آوردم ، در گریزم از خویش   

به تو دل خوش کردم ، به تو عاشق ماندم ـ شدم آئینه ی ، تو صاف و صادق بودم

تو به من می گفتی ساده بودن زیباست

عشق مثل گل سرخ ـ ساده مثل گل ناز

عشق آزاده نبود ـ عاشقی ساده نبود

همسفر اهل سفر ـ راهی جاده نبود

ساده بودم

ساده...

در شبی تاریک ـ که صدایی با صدایی در نمی آمیخت و کسی ، کس را نمی دید از ره نزدیک

 یک نفر از صخره های کوه بالا رفت و به ناخن های خون آلود روی سنگی کند نقشی را

 و از آن پس ندیدش هیچکس دیگر.

شسته باران رنگ خونی را که از زخم تنش جوشید و روی صخره ها خشکید.

از میان برده ست طوفان نقش هایی را که به جا ماند از کف پایش.

 گر نشان از هر که پرسی باز بر نخواهد آمد آوایش.

آن شب

هیچکس از ره نمی آمد تا خبر آرد از آن رنگی که در کار شکفتن بود.

کوه: سنگین ، سرگردان ، خونسرد

باد می آمد ولی خاموش. ابر پر میزد ولی آرام.

لیک آن لحظه که ناخن های دست آشنای راز

رفت تا بر تخته سنگی کار کندن را کند آغاز،

رعد غرید ، کوه را لرزاند.

برق روشن کرد سنگی را که حک شد روی آن در لحظه ای کوتاه

پیکر نقشی که باید جاودان می ماند.

امشب 

باد و باران  هر دو می کوبند:

باد خواهد برکند از جای سنگی را و باران هم

خواهد از آن سنگ نقشی را فرو شوید. هر دو می کوشند ، می خروشند.

لیک سنگ بی محابا در ستیغ کوه مانده بر جا استوار، انگار با زنجیر پولادین.

سال ها آن را نفرسوده است ، کوشش هر چیز بیهوده است.

کوه اگر بر خویشتن پیچد ، سنگ بر جا همچنان خونسرد می ماند

 و نمی فرساید آن نقشی که رویش کند در یک فرصت باریک

 یک نفر کز صخره های کوه بالا رفت

در شبی تاریک.

                         سهراب سپهری

    سلام و صد سلام

آپم دیر تر از اونی شد که فکرشو می کردم این روزا کمتر وقت میشد بیام نت به هر حال بازم توفیق اجباری نصیبتون شد و من اومدم

شاد باشین و پیروز

خدانگهدارتون